الهه بهشتی

من همیشه طرفدار شب بودم. خودم هم آدم شب زندهداری هستم و اگه به خودم باشه، همیشه شبا بیدار میمونم و صبحا میخوابم. اگر هم روزی بخوام یه جای دیگهای رو برای زندگی انتخاب کنم، حتما جایی رو انتخاب میکنم که مردمش اهل شب زندهداری باشن و شبها راحت بشه رفت بیرون و قدم زد، نشست توی یه کافه یه نوشیدنی خورد و آدمها رو تماشا کرد.اما واقعا چرا شب؟ شب برای من، مثل یه دوست خوب میمونه. یه دوست بی شیله پیله و راستگو که چیزی رو پنهان نمیکنه. تاریکی و سیاهی خودش رو به نمایش میذاره و حقیقت رو توی گوش آدم زمزمه میکنه....

من شخصا از فیلم و سریالای لاکچری استقبال میکنم و معتقدم توی این جو ناامیدی که توی کشور حاکمه، این دست سریالا میتونن بیننده رو به یه دنیای رنگارنگ ببرن تا برای حداقل یک ساعتم که شده، همه چیز یادشون ...

در این پادگان تنها یک شخص قابل ترحم وجود دارد و آن هم سربازی است قوی هیکل، با چهره ای زمخت و مردانه. نه خانواده ای دارد که منتظرش باشند و نه معشوقه ای که در خفا برایش نامه بنویسد. اغلب بدخلق و عبوس است و بیشتر اوقات گوشه ای کز می کند و به نقطه ای خیره می شود. آن قدر حضورش کم رنگ و نامحسوس است که معم...

تو نقطه ی پایان منی در آن لحظه که همه چیز تیره و تار می شود. هی نگو نقطه سر خط می ترسم روزی این خودکار تمام شود. xa0 نویسنده : الهه بهشتی...

آن هایی که می گویند " عاشق نشو " اصلا می دانند چه می گویند؟ مثل این است که بگویی " سرطان نگیر " عشق سرطان است ، سرطان! هیچ کس دلیل اصلی اش را نمی داند ، فقط آرام آرام در سلول هایت رخنه می کند و تو فقط زمانی می فهمی که کل وجودت را فرا گرفته باشد عشق سرطان است ، سرطان! و هیچ درمان قطعی ندارد... xa0 نویسنده : الهه بهشتی...